Lysimachia atropurpurea - ( L)

Λυσιμάχια η Μελανοπόρφυρη.

Δίκαια το όνομα του είδους δόθηκε στο φυτό λόγω του χρώματός του. Η συνάντηση με το φυτό ήταν έκπληξη αφού βρέθηκε κάτι τόσο πλουμιστό σε μια άγονη , σχεδόν ερημοποιημένη περιοχή . Ψάχνοντας για το συγκεκριμένο είδος , του οποίου η αναγνώριση με κούρασε  αρκετά , συνάντησα και την αγγλική ονομασία Goose-nek (λαιμός της χήνας ) για το φυτό που πολύ παραστατικά δίνει την κίνηση της ταξιανθίας προς το έδαφος. Μεγάλοι πληθυσμοί του αναπτύσσονται στους πρόποδες του Παικου προς την πλευρά των Σκοπίων , στις περιοχές του Φανού , των Πλαγίων , της Ειδομένης και του Χαμηλού. Αρχίζουν να σηκώνουν τους πορφυρούς λαιμούς τους από τις πρώτες ημέρες του Μαΐου.

Lysimachia punctata - ( L)

Λυσιμάχια η Εστιγμένη .
Το όνομά του το γένος το πήρε ή από τον Λυσίμαχο γνωστό γιατρό της Αρχαίας Ελλάδας ή από την σύνθεση των λέξεων λύνω + μάχη , αφού όπως υποστηρίζει αυτή η άποψη το φυτό έχει αιμοστατικές ιδιότητες της οποίες εκμεταλλευόντουσαν οι πολεμιστές κατά την διάρκεια διακοπής της μάχης για να επουλώσουν τα τραύματα τους . Ότι όμως και να ισχύει η ομορφιά του φυτού είναι εντυπωσιακή . Δημιουργεί πυκνές ομάδες από όρθιους βλαστούς με μεγάλα κίτρινα άνθη , συνήθως σε ζεύγη στις μασχάλες των φύλλων . Αρκετά συχνό σε εμφάνιση σε πολλές περιοχές του Κιλκίς συνήθως κοντά σε ρυάκια και άλλες υγρές τοποθεσίες.

Primula veris ssp. columnae - ( L.) (Ten.) Lόdi

Η Πρίμουλα της Άνοιξης.

Την θεωρώ την πιο όμορφη παρουσία στο δάσος το πρώτα δεκαήμερο του Απρίλη . Είναι γνωστή και ως Δρακάκι και Πασχαλούδα . Στό Πάικο θα συναντήσουμε δυο υποείδη το veris που έχει φύλλο με λίγες τρίχες στην κάτω επιφάνειά του και το columnae με πολλές λευκές τρίχες στην πίσω πλευρά του φύλλου. Συνώνυμο του φυτού το Primula officinalis αφού η ρίζα του χρησιμοποιείται για παθήσεις των αναπνευστικών οδών ενώ στην ομοιοπαθητική το χρησιμοποιούν κατά των νεφροπαθειών. Στην περιοχή μας θα την συναντήσουμε στο Παικο τα Κρούσια και το Μπέλλες γύρω στην πρωτομαγιά.

Cyclamen hederifolium Aiton.

 

Κυκλάμινο το Χενδερόφυλλo.

 

Γνωστό και ως κυκλάμινο το νεαπολιτανικό. Το γένος έχει πάρει το όνομά του από τούς κύκλους που σχηματίζει ο καρποφόρος βλαστός  . Στην προσπάθειά του να φέρει όσο το δυνατόν τους σπόρους κοντά στον κόνδυλο στο έδαφος , το φυτό δημιουργεί σπείρα με πολλούς κύκλους μειώνοντας έτσι το μήκος του .Είναι το πιο πλούσιο σε παρουσία και ομορφιά άνθος του Οκτώβρη στην περιοχή του Κιλκίς. Τα πρωτοβρόχια που την φετινή χρονιά είχαν μεγάλη διάρκεια και έφεραν μεγάλες ποσότητες νερού στην περιοχή , μετά από ένα τελείως άνυδρο τελευταία δίμηνο του καλοκαιριού , έδωσαν το έναυσμα για να ξεκινήσει ο στολισμός .  Θα το συναντήσουμε σε όλες τις περιοχές του Νομού κάτω από δένδρα και θάμνους.

Anagallis arvensis L.

Αναγαλλίς η Αρουραία.

Περδικούλι .
Ετήσιο εαρινό φυτό που μπορεί να φτάσει και το 1 m. Αναπτύσσει μικρά άνθη με μπλέ ή ροζ χρωματισμό τα οποία είναι πολύ ευαίσθητα στις αλλαγές της ηλιοφάνειας. Η περίοδος ανθοφορίας είναι μεγάλη , ξεκινά από τις πρώτες ημέρες της Άνοιξης μέχρι και τέλος Σεπτέμβρη. Το κάθε φυτό μπορεί να παράξει μέχρι και 300 σπόρους , γι αυτό και η παρουσία του στην περιοχή είναι πολύ έντονη σε σημείο που πλέον αποτελεί ζιζάνιο . Όλα τα μέρη του φυτού είναι τοξικά αν και πολλές φορές στην σωστή δοσολογία βοηθούν κατά της πέτρας στην χολή και στα νεφρά.

Primula vulgaris ssp.balearica

Πρίμουλα η Κοινή (λευκή) (Δρακάκι)
Ο χρωματισμός του άνθους της είναι λευκός με κίτρινο κέντρο. Συνήθως σε ρεματιές και δασοσκεπής πλαγιές της περιοχής των Κρουσσίων . Εντυπωσιακή είναι η διάταξη των αναπαραγωγικών οργάνων στο εσωτερικό του άνθους που δεν είναι η ίδια σε όλα τα άνθη. Το φυτό έχει μακρα ιστορία στην φαρμακευτική κυρίως σε καταστάσεις ρευματικών παθήσεων και σπασμών.
Η λευκή πρίμουλα της φωτογραφίας βρέθηκε στην περιοχή του Αναβρυτού.

Primula vulgaris ssp. vulgaris

Πρίμουλα η Κοινή

Δύο από τα υποείδη του είδους vulgaris προσδιορίζουν τους δύο ορεινούς όγκους του Κιλκίς, το Παϊκο και τα Κρούσσια. Το συγκεκριμένο με τα ωχροκίτρινα άνθη στολίζει τις πλαγιές του Παϊκου . Θα το συναντήσουμε σε υγρές, σκιερές περιοχές τής Παιονίας-σπάνια στα Κρούσσια, συνήθως κάτω από τις γυμνές καστανιές, δημιουργώντας πυκνά κιτρινοπράσινα μπουκέτα ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα. Σε αυτές τις περιοχές ο σπόρος βλαστάνει εύκολα, γι αυτό και θα την βρούμε συχνά γαντζωμένη σε βράχους ή κρυμμένη σε κουφάλες δένδρων, από τίς αρχές του Μάρτη.